zalig zwoel zanzibar

mount meru

Op safari

Op trot met the big six

Een last minute duo-diarree-aanval net voordat we de hele dag de bus op moesten, talrijke gekantelde voertuigen, dode koeien, geiten en chauffeurs langs de kant van de weg en de ons door de busmaatschappij aangeboden all-in formule bestaande uit een plaats op de achterste rij, stoffige hobbel-de-bobbel wegen, dodelijke vluchtheuvels van gemiddeld 1 meter 50 hoog, een laag busplafond (zij het gelukkig met stootkussens ter bescherming van onze hersenpannen) en een wel erg gebrekkige vering maakten van onze reis naar Arusha de meest ellendige en oncomfortabele tocht uit ons leven. Maar de rit van west naar oost was het absoluut waard. We voelden het al wat aankomen, een trip met een zodanig enthousiast en levensgenieterig gezelschap als 'the big six' kon niet mislukken. Slurpend van een mojitorietje en genietend van de Afrikaanse avondzon op de rug en van het zicht op de zee die in al haar blauwe tinten komt piepen tussen een rij van palmbomen, is het de ideale moment om even terug te blikken op een intens plezierige vakantie.

Op safari stonden we oog in oog met giraffen, zebra's, neushoorns en meer van hun vrienden-dierensoorten. Nooit gedacht dat het zien van een partij olijke olifanten ons zo in extase kon brengen. Meermaals gingen we er vanuit dat we het wel hadden gehad met die beesten, maar telkens weer kwam onze gids Salim met een nieuwe verrassing op de proppen: een wegspurtend nijlpaard, een wondermooi gezelschap flamingo's of een leeuwenfamilie die smakelijk een gnoe verorberde. De dagelijkse kers op de taart kwam meestal tegen valavond, na ons 'neuteke' whisky in plastic flesjes met pringlechips. Ambiance verzekerd zo met z'n zes voor vijf dagen in een jeep.

Na werkelijk alle dieren in de Serengeti, Lake Manyara en Ngorogoro te hebben gespot, was het tijd voor fysieke actie. Fris en monter, maar toch met de nodige zenuwen, begonnen we aan een driedaagse beklimming van de Mount Meru. Begeleid door een ranger met belachelijk groot geweer, wandelden we door de jungle naar boven. Na een eerste overnachting in de berghut en een kennismaking met ons aangenaam Nederlands-Duits trekkersgezelschap en met het strakke elk-kookt-zijn-eigen-rijst organisatietalent van ons begeleidingsteam, bereikten we de top van de little Meru op zo'n 3800 meter hoogte. Ijs-ijs-koud was het daar. Slapen en eten met mutsen aan en zelfs dan bleef het bibberen geblazen. Om half 1 waren we alweer uit de veren om onze klim naar de top van de grote Meru aan te vangen. Annelies haar maag besliste jammer genoeg dat het goed was geweest en zo vertrok familie Verhaegen met veel spijt in het hart alleen. In het holst van de nacht, zwijgzaam achter elkaar op een rijtje, voetje voor voetje en met de pillamp op het hoofd klommen we op handen en voeten over de rotsen. Ons verplicht opgelegde motto: 'pole pole', wat betekent 'slowly' en lijkt op een ganzenpas heeft wel degelijk z'n vruchten afgeworpen. Het was bij momenten op de tanden bijten, maar we zijn er geraakt. Op precies 4562,13 meter hoogte zagen we de zon opkomen en de Kilimanjaro boven de wolken uitsteken. En ondertussen werd er gezongen voor paps vijftigste verjaardag. Een moment om in te kaderen.

Vanop Mount Meru vlogen we richting Zanzibar, 'the big six' weer helemaal compleet en in topform, klaar voor een week uitgebreid genieten. In Stown Town gingen we op spice tour, op blue safari en op souvenirshoppingexcursie. En nu blazen we uit aan de oostkust van het eiland. We drinken cocktails op onze barkruk in het zwembad en bereiden ons helemaal voor om morgenvroeg onze ouders te gaan uitzwaaien op de luchthaven en tegelijk Hanneleen te verwelkomen om met z'n drie de volgende fase in te duiken van ons Tanzania-avontuur.

dienstmededeling

Ons verblijf in Kigoma zit erop. Morgen in de vroegste vroegte nemen we de bus naar Mwanza om daar een dag aan het Victoriameer te vertoeven en dan verder te reizen naar Arusha, waar we op zoek zullen gaan naar ons dubbel paar ouders. Voor dit bonte gezelschap heeft Tonino, de touroperator, twee weken vol Afrikaanse natuur en cultuur in petto. Waarschijnlijk iets minder internet- en blogplezier, maar dat zal ongetwijfeld ruimschoots worden gecompenseerd door liters intens vakantiegenot.

Langs de oude slavenroute in Ujiji

fotofoliekes

tussen de panjes en de kanga's

Op bezoek in het vluchtelingenkamp

Papa Edison en mama Chantal vooraan, drie dochters op de achterbank en Babu ('grootvader') achter het stuur van onze witte landcruiser, het leek wel een familie-uitstap. Alleen de bestemming was iets minder alledaags dan Planckendael of de Costa Brava. We trokken naar het vluchtelingenkamp van Nyarugusu. Onze trip werd al een paar keer uitgesteld, dan weer waren er financiële obstakels, maar uiteindelijk zijn we er vorige week dan toch geraakt. En het lange wachten werd beloond. Ons vierdaags bezoek was niet altijd even gemakkelijk maar wel supermegareuzeboeiend.

Op het eerste zicht leek het kamp een gewoon dorp zoals er hier zoveel zijn. We hadden niet gedacht er een markt, een taxivélohalte, de coca cola company, een hoerenassociatie, een goed uitgerust ziekenhuis en zelfs een cinema aan te treffen. Wat het verschil maakt, is de draad eromheen gespannen en de verplichting om een toelating te vragen als je uit het kamp wilt. Bekeken vanuit het standpunt van een buitenstaander dan toch. Want uit de talrijke gesprekken met de Congolese vluchtelingen leerden we algauw dat het leven er hard is. Vooral het gebrek aan eten en de onvoldoende lonen bleken schrijnend. En ook de kleding en de ongezonde looks van de kinderen getuigden van bijzonder weinig levenskwaliteit. Om nog maar te zwijgen van de allerviestse wc-ervaring uit ons leven.

Maar tussendoor zagen we ook mooie dingen. Klein temidden van zoveel miserie maar toch heel groots van betekenis in het leven van een vluchteling. Zoals de uitreiking van officieel erkende diploma's aan vluchtelingen die in het kamp lange-afstandsonderwijs hebben gevolgd. Zo geweldig trots en uitzinnig van vreugde dat ze met hun felbegeerde diploma en de hele familie voor de camera poseerden, heerlijk om te zien..

Team number one naar de dovenles

Ons vrijwilligerswerk loopt hier niet helemaal - of beter helemaal niet - zoals gepland en dat heeft zo z'n voor- en nadelen. Soms wat kleine teleurstellingen of frustraties, maar ook onverwachte nieuwigheden kruisen ons Afrikaans pad. Zo hadden we nooit gedacht om twee keer week op de schoolbank te belanden om Swahili gebarentaal te leren. En ondertussen te genieten van het onweerstaanbare uiterlijk van onze favoriete leerkracht ...

Een toekomstbeeld?

Op uitstap naar Katonga

Zaterdagvoormiddag goot het en bleef het maar gieten tot we er helemaal genoeg van kregen en een depressie naderde. Zolang het regent, ligt het publieke leven hier stil en dus zat er niets anders op dan op de gang te zitten en te wachten. Gelukkig hield het nét op tijd op en bleef de mentale schade beperkt.

Na een halve dag verplicht luieren was het tijd voor actie: op uitstap naar Katonga. Ook de kinderen van Maendeleo waren duidelijk opgetogen dat ze eropuit mochten en zongen uit volle borst over blanken die van ei en kip houden. En wij deden in ons beste Swahili vrolijk mee. Langs de rode zandheuvels kwamen we aan in het pittoreske vissersdorp. Kleurrijke vissersboten op het meer, een uitgebreide fotosessie, een indringende geur van de dagaa die er lag te drogen en veel aandacht van de bevolking. Om terug te keren, propten we ons met z'n allen in één daladala. Een geweldig amusante rit met een dolle chauffeur, zingende kinderen en een hoog scoutsgehalte.

Op de gang

Tegenwoordig is team number one vaak te vinden “op de gang”. Rondom de deur van kamer zes (dat is de onze) hebben zich meubelstukken van allerlei formaten verzameld. En zo'n geïmproviseerd openluchtsalon biedt op alle momenten van de dag een waaier aan filosofische en minder filosofische mogelijkheden: rustig wakker worden, de benen scheren, bekomen van een intense dag Afrika met een muntsigaret en een Kili, dromen over gerookte zalm en een smos kaas, blogberichten typen, ons afvragen wat iedereen thuis op dat moment aan het doen is, mango's eten, plannen maken voor onze reis met Hanneleen, niet kunnen wachten tot wanneer deze heilige drievuldigheid eindelijk herenigd zal zijn, uitkijken naar de komst van onze mams en paps binnen twee weken, het verschil zoeken tussen kanga's en panjes, lezen voor het slapengaan en aperitieven met veel chips en pindanoten in het kader van onze strijd tegen een nijpend zouttekort. Of schuilen voor de regen.

Het leukste weekend

We gingen uitgebreid ontbijten in een hotel iets verderop, met vers sapje, spek, ei en alles erop en eraan - behalve kaas. We trokken naar de markt voor een berg verse groenten. We kochten vis en verstonden de prijs in het Swahili. We genoten van 'the best of Céline Dion' in de taxi en kweelden enthousiast mee. We lazen een boek op Jackobson beach. We zagen apen van heel erg dichtbij. We lagen op een rots als aangespoelde zeemeerminnen. We voelden ons weer topfit na een week duizelen door zoutarmoede en oververhitting. We zongen Hallelujah met de kinderen van Maendeleo. We dansten als nooit tevoren in Kibo, een plaatselijke discotheek. We gingen uit ons dak samen met de broeders. We waren verbaasd over de plotse kortgeroktheid van de anders-zo-langgerokte ladies. We deden ons best om zo Afrikaans mogelijk te shaken. We bemerkten enige stijfheid aan de bips twee dagen later. We trokken opnieuw naar de markt voor nog meer groenten. We dronken het eerste leidingwater en ons darmstel bleek het te verdragen. We maakten spaghetti en okra-kokos-curry-saus voor de hele Aqua Lodge bende. We bakten pannenkoeken samen met onze nieuwe Duitse vriend Fabian. We stonden met z'n allen in de keuken met een goei muziekske. We lagen op het strand als aangespoelde walvissen. We keken tevreden terug op onze eerste week als duo Engelse leerkrachten.  We zullen ook morgen Engelse les geven tenminste “if God wishes”. We verlegden grenzen in onze weg-met-vettig-haar-kuur. We waren te gast op het afscheidsfeest van broeder Pasco. We ontdekten de naam van de zanger van onze favoriete lokale R&B hit. Oh yeaaaah oh yeaaah no one like you!

En dus bombardeerden we zes en zeven november tot 'het leukste weekend'...

Verhalen vertellen rond de olielamp.

De voorbije dagen brachten we ver weg van enige herkenbare ‘westerse’ vorm van samenleven door. We gingen op bezoek in een dorp even buiten Kigoma waar niets was wat het was. In Mukigo was er onder andere geen elektriciteit, geen stromend water, geen WC, geen eten en geen deftige scholing. Onze gastvader had er twee vrouwen en een twintigtal kinderen en we ontmoetten kinderen van nog geen meter groot die razend zware materialen een berg op zeulden in ruil voor een klein beetje eten. Ook zagen we een leerkracht van de plaatselijke lagere school kinderen in elkaar slaan omdat ze iets té enthousiast reageerden op onze komst. Verder vroeg een vrouw of we haar baby wilden kopen omdat die er nogal blank uitzag en dacht een andere dat we haar zouden meenemen om haar organen te stelen.

In een naar petroleum geurende kamer vertelde Pius ons vervolgens zijn verhaal. Vroeger was het gezin B. één van de meest welstellende van het dorp geweest. De vader die illegaal ivoor verhandelde had echter de cruciale inschattingsfout gemaakt al zijn geld te investeren en dat vervolgens te verliezen in een iets te riskante opdracht. Sindsdien was het gezin in de armoede terecht gekomen en een uitweg leek er niet te zijn. Hoewel, één van zijn zonen was Pius, een intelligente jonge kerel die er in geslaagd was te gaan studeren en het tot in de universiteit van Dodoma te schoppen. Maar toch bleek de jongen het écht moeilijk te hebben. Samen met ons, ging hij enkele dagen geleden voor het eerst sinds twee jaar terug naar zijn dorp. Hij was doodsbang want hier in Mukigo blijken status en intelligentie nu net de twee componenten die men veracht. Mensen die het té goed doen, zo vertelde hij ons, worden afgemaakt of beter nog behekst!

Pius is een believer! Daar waar wij, Europeanen, ons vaak beroepen op de exacte wetenschappen om tot antwoorden te komen, worden deze in Mukigo veelvuldig uit bovennatuurlijke elementen gehaald. Pius vertelde over mannen en vrouwen die de duivel te slim af zijn en hem weten te bestelen. Hij verzekerde ons dat zijn vriend vrouwen kan verleiden via een medicijn dat door een toverkol wordt bereid. Ook werd hij een keer vergiftigd door een oude vrouw maar naar eigen zeggen kwam hij deze vloek te boven door te bidden en een heilig relikwie te gaan vereren in Dar Es Salaam. Gelukkig maar, denken wij dan, want moest de heks geslaagd zijn geweest in haar missie dan hadden wij deze koude avond zeker en vast niet meer samen kunnen doorbrengen met onze nieuwe vriend.