zalig zwoel zanzibar

mount meru

Op safari

Op trot met the big six

Een last minute duo-diarree-aanval net voordat we de hele dag de bus op moesten, talrijke gekantelde voertuigen, dode koeien, geiten en chauffeurs langs de kant van de weg en de ons door de busmaatschappij aangeboden all-in formule bestaande uit een plaats op de achterste rij, stoffige hobbel-de-bobbel wegen, dodelijke vluchtheuvels van gemiddeld 1 meter 50 hoog, een laag busplafond (zij het gelukkig met stootkussens ter bescherming van onze hersenpannen) en een wel erg gebrekkige vering maakten van onze reis naar Arusha de meest ellendige en oncomfortabele tocht uit ons leven. Maar de rit van west naar oost was het absoluut waard. We voelden het al wat aankomen, een trip met een zodanig enthousiast en levensgenieterig gezelschap als 'the big six' kon niet mislukken. Slurpend van een mojitorietje en genietend van de Afrikaanse avondzon op de rug en van het zicht op de zee die in al haar blauwe tinten komt piepen tussen een rij van palmbomen, is het de ideale moment om even terug te blikken op een intens plezierige vakantie.

Op safari stonden we oog in oog met giraffen, zebra's, neushoorns en meer van hun vrienden-dierensoorten. Nooit gedacht dat het zien van een partij olijke olifanten ons zo in extase kon brengen. Meermaals gingen we er vanuit dat we het wel hadden gehad met die beesten, maar telkens weer kwam onze gids Salim met een nieuwe verrassing op de proppen: een wegspurtend nijlpaard, een wondermooi gezelschap flamingo's of een leeuwenfamilie die smakelijk een gnoe verorberde. De dagelijkse kers op de taart kwam meestal tegen valavond, na ons 'neuteke' whisky in plastic flesjes met pringlechips. Ambiance verzekerd zo met z'n zes voor vijf dagen in een jeep.

Na werkelijk alle dieren in de Serengeti, Lake Manyara en Ngorogoro te hebben gespot, was het tijd voor fysieke actie. Fris en monter, maar toch met de nodige zenuwen, begonnen we aan een driedaagse beklimming van de Mount Meru. Begeleid door een ranger met belachelijk groot geweer, wandelden we door de jungle naar boven. Na een eerste overnachting in de berghut en een kennismaking met ons aangenaam Nederlands-Duits trekkersgezelschap en met het strakke elk-kookt-zijn-eigen-rijst organisatietalent van ons begeleidingsteam, bereikten we de top van de little Meru op zo'n 3800 meter hoogte. Ijs-ijs-koud was het daar. Slapen en eten met mutsen aan en zelfs dan bleef het bibberen geblazen. Om half 1 waren we alweer uit de veren om onze klim naar de top van de grote Meru aan te vangen. Annelies haar maag besliste jammer genoeg dat het goed was geweest en zo vertrok familie Verhaegen met veel spijt in het hart alleen. In het holst van de nacht, zwijgzaam achter elkaar op een rijtje, voetje voor voetje en met de pillamp op het hoofd klommen we op handen en voeten over de rotsen. Ons verplicht opgelegde motto: 'pole pole', wat betekent 'slowly' en lijkt op een ganzenpas heeft wel degelijk z'n vruchten afgeworpen. Het was bij momenten op de tanden bijten, maar we zijn er geraakt. Op precies 4562,13 meter hoogte zagen we de zon opkomen en de Kilimanjaro boven de wolken uitsteken. En ondertussen werd er gezongen voor paps vijftigste verjaardag. Een moment om in te kaderen.

Vanop Mount Meru vlogen we richting Zanzibar, 'the big six' weer helemaal compleet en in topform, klaar voor een week uitgebreid genieten. In Stown Town gingen we op spice tour, op blue safari en op souvenirshoppingexcursie. En nu blazen we uit aan de oostkust van het eiland. We drinken cocktails op onze barkruk in het zwembad en bereiden ons helemaal voor om morgenvroeg onze ouders te gaan uitzwaaien op de luchthaven en tegelijk Hanneleen te verwelkomen om met z'n drie de volgende fase in te duiken van ons Tanzania-avontuur.

dienstmededeling

Ons verblijf in Kigoma zit erop. Morgen in de vroegste vroegte nemen we de bus naar Mwanza om daar een dag aan het Victoriameer te vertoeven en dan verder te reizen naar Arusha, waar we op zoek zullen gaan naar ons dubbel paar ouders. Voor dit bonte gezelschap heeft Tonino, de touroperator, twee weken vol Afrikaanse natuur en cultuur in petto. Waarschijnlijk iets minder internet- en blogplezier, maar dat zal ongetwijfeld ruimschoots worden gecompenseerd door liters intens vakantiegenot.

Langs de oude slavenroute in Ujiji

fotofoliekes

tussen de panjes en de kanga's

Op bezoek in het vluchtelingenkamp

Papa Edison en mama Chantal vooraan, drie dochters op de achterbank en Babu ('grootvader') achter het stuur van onze witte landcruiser, het leek wel een familie-uitstap. Alleen de bestemming was iets minder alledaags dan Planckendael of de Costa Brava. We trokken naar het vluchtelingenkamp van Nyarugusu. Onze trip werd al een paar keer uitgesteld, dan weer waren er financiële obstakels, maar uiteindelijk zijn we er vorige week dan toch geraakt. En het lange wachten werd beloond. Ons vierdaags bezoek was niet altijd even gemakkelijk maar wel supermegareuzeboeiend.

Op het eerste zicht leek het kamp een gewoon dorp zoals er hier zoveel zijn. We hadden niet gedacht er een markt, een taxivélohalte, de coca cola company, een hoerenassociatie, een goed uitgerust ziekenhuis en zelfs een cinema aan te treffen. Wat het verschil maakt, is de draad eromheen gespannen en de verplichting om een toelating te vragen als je uit het kamp wilt. Bekeken vanuit het standpunt van een buitenstaander dan toch. Want uit de talrijke gesprekken met de Congolese vluchtelingen leerden we algauw dat het leven er hard is. Vooral het gebrek aan eten en de onvoldoende lonen bleken schrijnend. En ook de kleding en de ongezonde looks van de kinderen getuigden van bijzonder weinig levenskwaliteit. Om nog maar te zwijgen van de allerviestse wc-ervaring uit ons leven.

Maar tussendoor zagen we ook mooie dingen. Klein temidden van zoveel miserie maar toch heel groots van betekenis in het leven van een vluchteling. Zoals de uitreiking van officieel erkende diploma's aan vluchtelingen die in het kamp lange-afstandsonderwijs hebben gevolgd. Zo geweldig trots en uitzinnig van vreugde dat ze met hun felbegeerde diploma en de hele familie voor de camera poseerden, heerlijk om te zien..

Team number one naar de dovenles

Ons vrijwilligerswerk loopt hier niet helemaal - of beter helemaal niet - zoals gepland en dat heeft zo z'n voor- en nadelen. Soms wat kleine teleurstellingen of frustraties, maar ook onverwachte nieuwigheden kruisen ons Afrikaans pad. Zo hadden we nooit gedacht om twee keer week op de schoolbank te belanden om Swahili gebarentaal te leren. En ondertussen te genieten van het onweerstaanbare uiterlijk van onze favoriete leerkracht ...