Een toekomstbeeld?

Op uitstap naar Katonga

Zaterdagvoormiddag goot het en bleef het maar gieten tot we er helemaal genoeg van kregen en een depressie naderde. Zolang het regent, ligt het publieke leven hier stil en dus zat er niets anders op dan op de gang te zitten en te wachten. Gelukkig hield het nét op tijd op en bleef de mentale schade beperkt.

Na een halve dag verplicht luieren was het tijd voor actie: op uitstap naar Katonga. Ook de kinderen van Maendeleo waren duidelijk opgetogen dat ze eropuit mochten en zongen uit volle borst over blanken die van ei en kip houden. En wij deden in ons beste Swahili vrolijk mee. Langs de rode zandheuvels kwamen we aan in het pittoreske vissersdorp. Kleurrijke vissersboten op het meer, een uitgebreide fotosessie, een indringende geur van de dagaa die er lag te drogen en veel aandacht van de bevolking. Om terug te keren, propten we ons met z'n allen in één daladala. Een geweldig amusante rit met een dolle chauffeur, zingende kinderen en een hoog scoutsgehalte.

Op de gang

Tegenwoordig is team number one vaak te vinden “op de gang”. Rondom de deur van kamer zes (dat is de onze) hebben zich meubelstukken van allerlei formaten verzameld. En zo'n geïmproviseerd openluchtsalon biedt op alle momenten van de dag een waaier aan filosofische en minder filosofische mogelijkheden: rustig wakker worden, de benen scheren, bekomen van een intense dag Afrika met een muntsigaret en een Kili, dromen over gerookte zalm en een smos kaas, blogberichten typen, ons afvragen wat iedereen thuis op dat moment aan het doen is, mango's eten, plannen maken voor onze reis met Hanneleen, niet kunnen wachten tot wanneer deze heilige drievuldigheid eindelijk herenigd zal zijn, uitkijken naar de komst van onze mams en paps binnen twee weken, het verschil zoeken tussen kanga's en panjes, lezen voor het slapengaan en aperitieven met veel chips en pindanoten in het kader van onze strijd tegen een nijpend zouttekort. Of schuilen voor de regen.

Het leukste weekend

We gingen uitgebreid ontbijten in een hotel iets verderop, met vers sapje, spek, ei en alles erop en eraan - behalve kaas. We trokken naar de markt voor een berg verse groenten. We kochten vis en verstonden de prijs in het Swahili. We genoten van 'the best of Céline Dion' in de taxi en kweelden enthousiast mee. We lazen een boek op Jackobson beach. We zagen apen van heel erg dichtbij. We lagen op een rots als aangespoelde zeemeerminnen. We voelden ons weer topfit na een week duizelen door zoutarmoede en oververhitting. We zongen Hallelujah met de kinderen van Maendeleo. We dansten als nooit tevoren in Kibo, een plaatselijke discotheek. We gingen uit ons dak samen met de broeders. We waren verbaasd over de plotse kortgeroktheid van de anders-zo-langgerokte ladies. We deden ons best om zo Afrikaans mogelijk te shaken. We bemerkten enige stijfheid aan de bips twee dagen later. We trokken opnieuw naar de markt voor nog meer groenten. We dronken het eerste leidingwater en ons darmstel bleek het te verdragen. We maakten spaghetti en okra-kokos-curry-saus voor de hele Aqua Lodge bende. We bakten pannenkoeken samen met onze nieuwe Duitse vriend Fabian. We stonden met z'n allen in de keuken met een goei muziekske. We lagen op het strand als aangespoelde walvissen. We keken tevreden terug op onze eerste week als duo Engelse leerkrachten.  We zullen ook morgen Engelse les geven tenminste “if God wishes”. We verlegden grenzen in onze weg-met-vettig-haar-kuur. We waren te gast op het afscheidsfeest van broeder Pasco. We ontdekten de naam van de zanger van onze favoriete lokale R&B hit. Oh yeaaaah oh yeaaah no one like you!

En dus bombardeerden we zes en zeven november tot 'het leukste weekend'...

Verhalen vertellen rond de olielamp.

De voorbije dagen brachten we ver weg van enige herkenbare ‘westerse’ vorm van samenleven door. We gingen op bezoek in een dorp even buiten Kigoma waar niets was wat het was. In Mukigo was er onder andere geen elektriciteit, geen stromend water, geen WC, geen eten en geen deftige scholing. Onze gastvader had er twee vrouwen en een twintigtal kinderen en we ontmoetten kinderen van nog geen meter groot die razend zware materialen een berg op zeulden in ruil voor een klein beetje eten. Ook zagen we een leerkracht van de plaatselijke lagere school kinderen in elkaar slaan omdat ze iets té enthousiast reageerden op onze komst. Verder vroeg een vrouw of we haar baby wilden kopen omdat die er nogal blank uitzag en dacht een andere dat we haar zouden meenemen om haar organen te stelen.

In een naar petroleum geurende kamer vertelde Pius ons vervolgens zijn verhaal. Vroeger was het gezin B. één van de meest welstellende van het dorp geweest. De vader die illegaal ivoor verhandelde had echter de cruciale inschattingsfout gemaakt al zijn geld te investeren en dat vervolgens te verliezen in een iets te riskante opdracht. Sindsdien was het gezin in de armoede terecht gekomen en een uitweg leek er niet te zijn. Hoewel, één van zijn zonen was Pius, een intelligente jonge kerel die er in geslaagd was te gaan studeren en het tot in de universiteit van Dodoma te schoppen. Maar toch bleek de jongen het écht moeilijk te hebben. Samen met ons, ging hij enkele dagen geleden voor het eerst sinds twee jaar terug naar zijn dorp. Hij was doodsbang want hier in Mukigo blijken status en intelligentie nu net de twee componenten die men veracht. Mensen die het té goed doen, zo vertelde hij ons, worden afgemaakt of beter nog behekst!

Pius is een believer! Daar waar wij, Europeanen, ons vaak beroepen op de exacte wetenschappen om tot antwoorden te komen, worden deze in Mukigo veelvuldig uit bovennatuurlijke elementen gehaald. Pius vertelde over mannen en vrouwen die de duivel te slim af zijn en hem weten te bestelen. Hij verzekerde ons dat zijn vriend vrouwen kan verleiden via een medicijn dat door een toverkol wordt bereid. Ook werd hij een keer vergiftigd door een oude vrouw maar naar eigen zeggen kwam hij deze vloek te boven door te bidden en een heilig relikwie te gaan vereren in Dar Es Salaam. Gelukkig maar, denken wij dan, want moest de heks geslaagd zijn geweest in haar missie dan hadden wij deze koude avond zeker en vast niet meer samen kunnen doorbrengen met onze nieuwe vriend.

Al wandelend geschiedenis schrijven

“You can walk! I am so proud of you. This is historically!” Pius was duidelijk erg onder de indruk van het feit dat wij – blanke vrouwen – kunnen wandelen. Volledig van zijn melk en uitzinnig van vreugde en intens gemeende trots omdat wij niet na 100 meter puffend tegen de grond lagen. En met hem zijn hele dorp. Elke Mukigo-inwoner was stomverbaasd over onze wandelcapaciteiten. Een bananenalcoholsmokkelaar had ons zien vertrekken en was vervolgens de hele dag op dezelfde plek blijven wachten om ons bij terugkomst te kunnen observeren. En Papa Pius wilde in detail op papier hebben staan waar we waren geweest om dat later aan zijn vrienden te kunnen doorvertellen.

Nu, het moet gezegd, we hebben op onze tanden moeten bijten. Blakke Afrikaanse zon, hete hitte, steile op en afs en weinig water zijn niet de ideale ingrediënten voor een dagje onbezorgd eropuit. We leven nog dankzij ons pakje glucose, een verdwaalde avocado en een halve liter cola. Zelfs ons voedselverzamelaarsinstinct moesten we bovenhalen. Onder professionele begeleiding van Pius – met machette als bescherming tegen overhellende planten en wilde beesten – speurden we naar eetbaar fruit. En met succes! We aten een onbekend soort citrusvrucht en een kleinere, gelere en rondere vorm van de passievrucht – die bij nader inzien dus eigenlijk toch niet zo heel hard op de passievrucht leek. Het decor was overweldigend. In de verte ons Tanganykameer en 360 graden rondom ons groene bergen en diepe palmvalleien. We konden zelfs tot in buurland Burundi kijken, waar we de dag voordien waren geweest. Dankzij een vriendelijke grenspostdame waren we even over de grens mogen sluipen. Even illegaal als de bananenalcohol, reuzemegawaanzinnigspannend!

verkiezingsnieuws