Gisteren was geen topdag. Een wandeling door de haven werd ons botweg geweigerd, het gesprek met de plaatselijke UNHCR secretaris (onze buren) kon ons niet helemaal bekoren, ons onderzoeksonderwerp verdween even achter een dik pak mist en we vonden het plots heel erg jammer dat het Ahadi-centrum gesloten is en dat we zo weinig concreets om handen hebben. We noemen het een dipje. Al een chance konden we de dag heuglijk afsluiten met een frisse pint in de zetel bij de broeders. It was Kili time!
Vandaag was het feest. Feest ter ere van Nyerere, de eerste president van Tanzania. We trokken met de kinderen van Maendeleo, een jeugdcentrum, naar het stadion van het naburig dorp om daar met z'n allen een ceremonie bij te wonen in het gezelschap van de huidige president. 'Met z'n allen' dat wil zeggen iedereen uit de regio, van groot tot klein, samengepakt in een groot voetbalstadion. De fanfare stond gereed, de vlaggen wapperden op het podium en het middenplein zat vol kinderen in hetzelfde joggingpak, ongeduldig wachtend om hun dansje aan de president te tonen. De tribunes zaten afgeladen vol. Zittend, staand, liggend, overal mensen. Met daartussen ergens een kleine blanke stip. De president liet zo'n drie uur op zich wachten, dus werd deze vierkoppige blanke vlek verplicht om even lang geduld uit te oefenen. In de broeiende hitte, met een krakende Waka Waka afgewisseld met schel livegezang door de micro's, stonden we rechtop met slechts bitter weinig plaats en bitter veel onbekende geuren. Op de koop toe had Annelies haar lange broek en spiksplinternieuwe botinnen aan, wat haar de das om deed. Wat volgde, moet ongetwijfeld prachtig beeldmateriaal kunnen hebben opgeleverd: Annelies de lucht in getild en uit de zwarte mensenmassa naar het middenplein gebracht, rechtstreeks de ambulance in. Met wat wapperen, suiker, water en high energy biscuits kwam ze er gelukkig algauw weer bovenop. Niet gemakkelijk om vervolgens uit het stadion te geraken maar onder politiebegeleiding geraakten we dan toch in een taxi, hop terug naar Aqua Lodge. Leve Nyerere, leve Annelies in bh in de ambulance in het midden van het stadion en leve onze beach, alwaar we konden bekomen van deze onverwacht spectaculaire uitstap.
Lijkt me inderdaad een spectaculaire trip! Hopelijk alles oké nu Annelies, in't vervolg toch maar beter teva's aandoen ipv botinnen.. Toffe blog wel! Groetjes
BeantwoordenVerwijderenheeej leuk van je te horen!! Alles prima nu hoor. Helemaal gezond en wel! zoen van ons allebei...
BeantwoordenVerwijderenik lees met bijnatranen. ik wens jullie een geweldige portie relativering en doorzettingsvermogen toe. en natuurlijk een berg Afrikaanse swoengmuziek. psst vraag zeker naar Bebe Cool, Oegandese held, ze gaan hem kennen :)
BeantwoordenVerwijderenKathy! (En Annelies ook natuurlijk!)
BeantwoordenVerwijderenWat een pret om jullie verhalen te lezen. Echt waar. 'k Ben blij dat het ginder leuk en avontuurlijk en zonnig en strandig is. Klinkt allemaal fantastisch. Ik kijk al uit naar het volgende verhaal (hopelijk nog voor ik naar Chili vertrek, anders moet ik een maand wachten :( )
Veel plezier daar nog alletwee!