Frans - Engels

Team number one ontpopte zich intussen tot een sterk vertaalduo. Omdat er nog steeds geen studenten te bespeuren zijn in het Ahadi-instituut, gingen we op zoek naar een andere manier om onze bijdrage te leveren. Van Edison, Ahadi-hoofd en vaderfiguur dat zich over ons ontfermt, kregen we de vraag om een cursus 'peace education' te vertalen. De Franse versie zou een Engels broertje moeten krijgen. Enthousiast hebben we deze opdracht aanvaard. Helemaal in onze nopjes omdat we naast ons onderzoek nu ook een concrete dagtaak hebben. Een bescheiden maar nuttig én duurzaam project waar we onszelf helemaal in kunnen vinden. Annelies als één-twee-drie live woordenboek met haar neus in de cursus, Katrin op de stoel ernaast aan de computer.


We hebben onszelf hier een bureau toegeëigend waar het prima vertoeven is. Centraal gelegen zodat er altijd wat te beleven valt. Gisteren kwam Edison binnengewaaid met een cadeautje voor ons: Josephine, een vluchtelinge die in de stad was om de begrafenis van haar zus te organiseren. Niet helemaal zeker of dat wel de juiste moment was voor een luchtig praatje, maar uiteindelijk werd het toch een gezellige babbel, daar zo in ons geïmproviseerd openluchtsalon. En daarnet gooiden ze plots een reusachtig grote vis in ons vertaalkantoor binnen. Weliswaar tegen een prijsje maar goed, vanavond stond er dus vers gevangen vis uit ons Tanganykameer op het menu.


Soms worden de verrassingen ons wat te veel en trekken we eropuit, op zoek naar een rustig decor waarin we ons vertaalwerk ongestoord verder kunnen zetten. Met een fris wit wijntje en op de achtergrond een rode zon die achter de Congolese bergen verdwijnt, vliegen de pagina's 'positive conflict management' erdoor. Al kan een vlotte hotelmanager of een aanstormende portie springrolls ons ook wel van ons werk houden..   

Een zondag zoals zo velen…

Een kerk bezoek, gezellig tafelen en op visite bij een vriend .  Wat we deze zondag deden zou echt nog kunnen lijken op een typische Belgische zondagochtend, hoewel?  Na een 2.5 uur durende misviering –hevig zingend, tamtammend en dansend koor incl.- gingen we eten in een  ietwat traag maar verder buitengewoon lekker Indisch restaurant.  Nadien op de dala dala  richting luchthaven kreeg Katrin de prachtige vraag of ze de vrouw van een man zijn kinderen wilden worden en toen dat écht niet mogelijk bleek te zijn werd haar fijntjes gevraagd  of ze dan toch snel even wat email adressen van  witte vriendinnen kon geven. Op deze manier dacht de jongen  zijn kansen op een betere toekomst te vergroten. Gelukkig werd op die moment net ‘Y2K’ geroepen en dat was toevallig net de afstaphalte waar Pius, onze vriend, ons  zou opwachten.

Dankzij hem kregen we de kans om de sfeer van een nieuwe, erg stoffige buitenwijk van Kigoma op te snuiven. Op de binnenkoer van Pius zijn huis liepen kippen en kinderen kris kras door elkaar, de was hing er, gebleekt door de straffe zon,  te drogen en vrouwen zaten er op gammele vuurtjes eten klaar te maken.  Binnen in huis was het echter kraaknet met grote plastieken bloemen, kanten tafelkleedjes en een reusachtige Jezus poster. We hadden zo’n plezier, trokken foto’s met de zelfontspanner en gingen nadien een wandeling maken met prachtige uitzichten van bergen, palmbomen, mangobomen, grote bomen, kleine bomen, rode vogels, blauwe vogels, gele vogels en vast ook wel groene.

Moe maar voldaan kwamen we die avond thuis, we praatten vrolijk nog wat na, genietend van naar chloor smakend water, naar petroleum geurende  koeken en jawel  ook nog wat Energade pure Glucose, recht uit blik!

 Een zondag als zo velen dus…alleen een klein beetje anders!

Het regenseizoen is daar

dag in dag uit

Om 7u15 en sinds dag twee meestal een stuk later, ontbijt met de broeders aan de ronde tafel met supersonische draaischijf. Heel erg handig, zo kan iedereen met één draai aan het rad aan alle ingrediënten. 's Morgens staat er jammer genoeg niet zo bijzonder veel op dit antiek meubelstuk: niet-getoast toastbrood, oploskoffie (Tanzania hoort bij de beste koffieproducenten maar de echte koffie vliegt jammer genoeg rechtstreeks naar België), melk in poedervorm, Blue Band boter en tropical confituur. Niet echt een stevige maaltijd om een warme, energievretende dag mee te beginnen. Gelukkig namen we kilo's chocolade mee. Bedoeld om cadeau te geven, maar ondertussen ook gebombardeerd tot persoonlijk tussendoortje. 's Middags en 's avonds heeft de tafel een rechthoekige vorm en hebben we qua variëteit absoluut niet te klagen: rijst, ugali, bonen, spinazie, bananen, kool, vlees, vet, grote vis, kleine vis en een heerlijke tomatensaus. Soms is het heel erg gezellig aan tafel, zeker wanneer er geen elektriciteit is en we dineren bij kaarslicht, of als de broeders in form zijn en om ter slechtste mopjes tappen. Maar vaak – vooral op de middag – is de sfeer nogal erg rustig. Ieder heeft zijn persoonlijke vierkante meter, er worden gemiddeld zo'n vijf woorden gewisseld en de maaltijd (inclusief opscheppen en afruimen) duurt tien minuten. In de keuken daarentegen altijd ambiance. Revo, de ietwat simpele, immersympathieke en goedlachse kok ontvangt ons telkens weer erg hartelijk in zijn keuken. Om wat te keuvelen, om ons Afrikaans te leren koken en ondertussen verwoede pogingen te ondernemen om ons Swahili bij te brengen of om ons aan te moedigen terwijl we afwassen.

Doorheen de dag zijn we op pad, maar uiteraard nemen we uitgebreid de tijd voor middagdutjes, zwempartijen in het meer of zonnepauzes op het strand. En tussendoor doen we ons huishouden. We wassen onze kleren in een gele emmer met lokaal wasproduct met een geurtje aan en hangen ze te drogen op ons terras, we borstelen onze kamer - die telkens opnieuw nogal snel de vorm aanneemt van een zandbak - of we gaan naar de markt voor fruit. Voorlopig zijn de bananen en de ananas onze favorieten, omwille van hun intense geur, kleur én smaak.

Ietwat tegen onze verwachtingen in, zijn de avonden hier nog nooit saai geweest. Op het eerste zicht niet echt veel te doen in en rond Aqua Lodge, maar toch dient er zich elke dag wel een avondactiviteit aan. Een Tangawizi in de dichtsbijzijnde pub 'Sunside', een film op het bed bij onze Belgische buurvrouw, Kilitime op het strand of op verkenning doorheen culinair upperclass Tanzania onder begeleiding van Deo, een plaatselijke radiomaker en man-van-de-wereld. Of als het even kan, organiseren we een fuif op onze kamer. Met twee fuifgangers.

En zo gaat het hier dan, dag in en dag uit.

Make the most of it.

Nyerere Day

Gisteren was geen topdag. Een wandeling door de haven werd ons botweg geweigerd, het gesprek met de plaatselijke UNHCR secretaris (onze buren) kon ons niet helemaal bekoren, ons onderzoeksonderwerp verdween even achter een dik pak mist en we vonden het plots heel erg jammer dat het Ahadi-centrum gesloten is en dat we zo weinig concreets om handen hebben. We noemen het een dipje. Al een chance konden we de dag heuglijk afsluiten met een frisse pint in de zetel bij de broeders. It was Kili time!

Vandaag was het feest. Feest ter ere van Nyerere, de eerste president van Tanzania. We trokken met de kinderen van Maendeleo, een jeugdcentrum, naar het stadion van het naburig dorp om daar met z'n allen een ceremonie bij te wonen in het gezelschap van de huidige president. 'Met z'n allen' dat wil zeggen iedereen uit de regio, van groot tot klein, samengepakt in een groot voetbalstadion. De fanfare stond gereed, de vlaggen wapperden op het podium en het middenplein zat vol kinderen in hetzelfde joggingpak, ongeduldig wachtend om hun dansje aan de president te tonen. De tribunes zaten afgeladen vol. Zittend, staand, liggend, overal mensen. Met daartussen ergens een kleine blanke stip. De president liet zo'n drie uur op zich wachten, dus werd deze vierkoppige blanke vlek verplicht om even lang geduld uit te oefenen. In de broeiende hitte, met een krakende Waka Waka afgewisseld met schel livegezang door de micro's, stonden we rechtop met slechts bitter weinig plaats en bitter veel onbekende geuren. Op de koop toe had Annelies haar lange broek en spiksplinternieuwe botinnen aan, wat haar de das om deed. Wat volgde, moet ongetwijfeld prachtig beeldmateriaal kunnen hebben opgeleverd: Annelies de lucht in getild en uit de zwarte mensenmassa naar het middenplein gebracht, rechtstreeks de ambulance in. Met wat wapperen, suiker, water en high energy biscuits kwam ze er gelukkig algauw weer bovenop. Niet gemakkelijk om vervolgens uit het stadion te geraken maar onder politiebegeleiding geraakten we dan toch in een taxi, hop terug naar Aqua Lodge. Leve Nyerere, leve Annelies in bh in de ambulance in het midden van het stadion en leve onze beach, alwaar we konden bekomen van deze onverwacht spectaculaire uitstap.

Ahadi?

Begeleiding van studenten rechten in lange-afstandsonderwijs. Met dat idee kwamen we oorspronkelijk naar hier. Maar Afrika zou waarschijnlijk Afrika niet zijn, mocht er af en toe iets anders lopen dan gepland. Binnenkort zijn er verkiezingen, je kan er niet naast kijken. Foto's van de president op elke hoek van de straat, reclame voor zijn partij op onze fles water en af en toe een voorbijrazende propagandacamionette. Beduidend minder elektriciteitsonderbrekingen en allerhande inspanningen aan de wegen en andere infrastructuur. Sommige scholen zijn verplicht te sluiten, zodat studenten kunnen thuisblijven en zouden gaan stemmen. Zo ook het Ahadi-studiecentrum, waar wij zouden gaan werken. Geen job dus voor team number one, helaas!

Al leent de locatie zich hier prima tot twee maanden chillin' on the beach, we wilden toch net iets meer uitdaging en gingen dus op zoek naar een nieuw doel in ons Afrikaanse leven. Kigoma bleek een bijzonder boeiende regio en dus kroonden we onszelf tot onderzoekers. Snowball sampling is onze methode, de vluchtelingen en hun socio-economische impact op de omgeving ons thema. Als alles goed gaat, gaan we volgende week op vierdaags bezoek naar het vluchtelingenkamp wat verderop, waar Ahadi momenteel wel actief is met een cursus peace education. Ondertussen razen deze twee 'mzungu' door het dorp, gewapend met pen en papier, een fles zwembadwater en bronze & protect factor 30. Bij de juiste personen houden we halt voor een babbel en komen zo telkens weer thuis met een schat aan informatie. Het lijkt of iedereen ons hier zo ongelooflijk veel te vertellen heeft, telkens opnieuw een indrukwekkend levensverhaal of nieuwe impulsen. Waar het ons precies gaat brengen, weten we nog niet helemaal goed. Maar dat het gaat knallen, dat is wel duidelijk!

Fly away! Boechout - Kigoma

Of voor de erg geïnteresseerde lezer: Boechout city - Mortsel Oude God - Brussel Zuid - Londen St Pancras - Londense metrostaking - zoektocht naar een bus - te vroeg afgestapt van de bus - tweede poging met de bus - London Paddington - London Heathrow terminal 3 (das hier met terminals?) - Londen Heatrow terminal 4 - rij 25 en 26 in het vliegtuig - norse hostesse achter de balie - stoel 11E en 11F (met nooit geziene beenruimte) - Naïrobi airport - Dar-Es-Salaam airport - bordje met onze namen erop - minibus van de broeders met daarop in grafittiletters 'Deus Caritas Est' en daarin broeders in rappersbroek die facebooken op hun gsm op de tonen van Afrikaanse R&B - klooster in Dar-Es-Salaam - Dala Dala - onder het muskietennet - busstation van Dar-Es-Salaam - tweedaagse busrit van Oost naar West - Kigoma - twee oranje stofbollen uit de koffer van de bus - aha, onze rugzakken! - Aqua Lodge - dubble room met zicht op het Tanganyikameer en deur naar het strand - uitblazen bij zonsondergang

Even voorstellen: team number one...geslepen Afrikavaarsters!