“You can walk! I am so proud of you. This is historically!” Pius was duidelijk erg onder de indruk van het feit dat wij – blanke vrouwen – kunnen wandelen. Volledig van zijn melk en uitzinnig van vreugde en intens gemeende trots omdat wij niet na 100 meter puffend tegen de grond lagen. En met hem zijn hele dorp. Elke Mukigo-inwoner was stomverbaasd over onze wandelcapaciteiten. Een bananenalcoholsmokkelaar had ons zien vertrekken en was vervolgens de hele dag op dezelfde plek blijven wachten om ons bij terugkomst te kunnen observeren. En Papa Pius wilde in detail op papier hebben staan waar we waren geweest om dat later aan zijn vrienden te kunnen doorvertellen.
Nu, het moet gezegd, we hebben op onze tanden moeten bijten. Blakke Afrikaanse zon, hete hitte, steile op en afs en weinig water zijn niet de ideale ingrediënten voor een dagje onbezorgd eropuit. We leven nog dankzij ons pakje glucose, een verdwaalde avocado en een halve liter cola. Zelfs ons voedselverzamelaarsinstinct moesten we bovenhalen. Onder professionele begeleiding van Pius – met machette als bescherming tegen overhellende planten en wilde beesten – speurden we naar eetbaar fruit. En met succes! We aten een onbekend soort citrusvrucht en een kleinere, gelere en rondere vorm van de passievrucht – die bij nader inzien dus eigenlijk toch niet zo heel hard op de passievrucht leek. Het decor was overweldigend. In de verte ons Tanganykameer en 360 graden rondom ons groene bergen en diepe palmvalleien. We konden zelfs tot in buurland Burundi kijken, waar we de dag voordien waren geweest. Dankzij een vriendelijke grenspostdame waren we even over de grens mogen sluipen. Even illegaal als de bananenalcohol, reuzemegawaanzinnigspannend!
